Uzyskując dochody z tytułu pracy najemnej wykonywanej za granicą, w większości przypadków należy pamiętać o rozliczeniu się z nich także w Polsce. Nie oznacza to jednak, że dochody osiągane poza terytorium Polski będą opodatkowane dwukrotnie. Przeciwdziałają takiej sytuacji umowy dwustronne o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierane przez państwo polskie z innymi krajami, które w szczegółowy sposób regulują kwestie opodatkowania dochodów uzyskiwanych z pracy najemnej wykonywanej za granicą. Umowy te przewidują dwie metody określające obowiązki podatkowe osób wykonujących pracę najemną za granicą:
- metoda wyłączenia z progresją,
- metoda zaliczenia podatkowego.

Ustalenie, która metoda obliczenia podatku należnego znajdzie zastosowanie w interesującym podatnika przypadku wynika bezpośrednia z treści umowy.
Przy obliczaniu podatku zwrócić należy uwagę na trzy zagadnienia o szczególnym znaczeniu dla wysokości należnego podatku:

• podatnicy mają prawo do pomniejszania swoich dochodów osiąganych za granicą o przysługujące diety (za każdy dzień, w którym wykonywana była praca), przy czym pomniejszenie to nie może przekroczyć 30 diet rocznie. Wysokość diet ustalona jest w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r.w sprawie wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, Dz. U. Z 2002, Nr 236, poz. 1991;

• przychody otrzymywane w walucie obcej powinny być odpowiednio przeliczane na złotówki według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia ich uzyskania;

• dochody osiągane poza granicami Polski powinny zostać wykazane w zeznaniu PIT – 36.

  Broszura informacyjna Ministerstwa Finansów