Opodatkowanie podatkiem dochodowym osób fizycznych regulują dwie
ustawy:
- ustawa z dnia 26 lipca
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r.
Nr 51, poz. 307 ze zm.),
- ustawa z dnia 20
listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.
930 ze zm.).
Ich zakres, w stanie prawnym obowiązującym na 2011 r., omówiono
poniżej w odrębnych tytułach, umownie nazwanych: „Zakres
podstawowy” i „Ryczałt”.
Zakres podstawowy
Wspomniana już wyżej ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych, zwana dalej „ustawą”,
reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów uzyskanych
przez osoby fizyczne.
Poza zakresem tej ustawy pozostają przychody:
-
z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów
specjalnych produkcji rolnej,
-
z gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy o lasach oraz ustawy
o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia,
-
podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn,
-
wynikające z czynności, które nie mogą być przedmiotem
prawnie skutecznej umowy,
-
z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku
ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej
oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu
rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z
nich,
-
armatora opodatkowane na zasadach wynikających z ustawy z
dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym (Dz. U. Nr
183, poz. 1353 ze zm.),
-
ze świadczeń na zaspokojenie potrzeb rodziny, o których
mowa w art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, objętych
wspólnością majątkową małżeńską.
Podmiot opodatkowania
Podatek dochodowy jest podatkiem osobistym, co oznacza, że
podatnikiem jest każda osoba fizyczna osiągająca dochód.
Zasada ta ma również zastosowanie do małżonków, chyba że
wystąpią oni z wnioskiem o łączne opodatkowanie ich dochodów
na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy. Zasady i sposób
opodatkowania, o których mowa w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy mają
zastosowanie także do małżonków, z których jeden ma w Polsce
nieograniczony obowiązek podatkowy, a drugi ma miejsce
zamieszkania w innym niż Polska państwie członkowskim Unii
Europejskiej, państwie należącym do Europejskiego Obszaru
Gospodarczego (EOG) albo w Konfederacji Szwajcarskiej, lub też każde
z małżonków ma miejsce zamieszkania w tych krajach, pod
warunkiem, że małżonkowie osiągną w Polsce przychody w wysokości
stanowiącej co najmniej 75% całkowitego przychodu uzyskanego w
danym roku podatkowym i udokumentowali certyfikatem
rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Łączne
opodatkowanie dochodów małżonków jest także możliwe po śmierci
jednego z nich, zgodnie z postanowieniami art. 6a ustawy.
Co do zasady, małżonkowie nie mogą się wspólnie opodatkować,
gdy chociażby do jednego z nich mają zastosowanie przepisy
ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, lub przepisy art.
30c ustawy (19% podatek płacony przez osoby prowadzące
pozarolniczą działalność gospodarczą albo działy specjalne
produkcji rolnej, gdy dochody ustalają na podstawie prowadzonych
ksiąg) lub przepisy ustawy o podatku tonażowym.
Jednakże, jeżeli jeden z małżonków (małżonkowie) od
przychodów z tytułu umów najmu lub innych umów o podobnym
charakterze opłaca ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i
jednocześnie nie korzysta (nie korzystają) z opodatkowania
przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów
specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c
ustawy albo w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne albo w
ustawie o podatku tonażowym – może opodatkować się
wspólnie z małżonkiem.
Na osobach fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej ciąży nieograniczony obowiązek
podatkowy. Oznacza to, że osoby te podlegają obowiązkowi
podatkowemu w Polsce od całości uzyskanych dochodów (przychodów)
bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów
osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w
roku podatkowym.
Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
1) pracy
wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
2) działalności
wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
3) działalności
gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4) położonej
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w
tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.
Powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest
Rzeczpospolita Polska.
Przedmiot opodatkowania
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i
52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła,
przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest suma dochodów
ze wszystkich źródeł przychodów. Dochodem ze źródła
przychodów, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej,
jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
przekroczą sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
przychodów.
Źródła przychodów
Źródłami przychodów są:
-
stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,
-
działalność wykonywana osobiście,
-
pozarolnicza działalność gospodarcza,
-
działy specjalne produkcji rolnej,
-
najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o
podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa
działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa
rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
składników majątku związanych z działalnością
gospodarczą,
-
kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne
zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w lit.a)-c)
następnego punktu,
-
odpłatne zbycie (z zastrzeżeniem sytuacji określonych w
art. 10 ust. 2 ustawy):
a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w
nieruchomości,
b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego
w spółdzielni mieszkaniowej,
c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
d) innych rzeczy,
- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje
w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane: w
przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
określonych w lit.a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc
od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc
od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku
zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonujących
zamiany,
Przychody
Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Od tej generalnej zasady ustawa przewiduje kilka wyjątków.
Dotyczą one pojęcia przychodów z następujących źródeł
przychodów:
- z pozarolniczej działalności gospodarczej,
- z działów specjalnych produkcji rolnej,
- z kapitałów pieniężnych, o których mowa w art. 17 ust. 1
pkt 6, 9 i 10 ustawy, w zakresie realizacji praw wynikających z
pochodnych instrumentów finansowych,
- z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz
innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy,
- nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub
pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Sposoby obliczania podatku
Ustawa przewiduje następujące sposoby obliczania podatku:
- według skali podatkowej (w 2011 r. obowiązuje taka sama
skala jak w 2010 r.)*:
|
Podstawa obliczenia podatku w złotych
|
Podatek wynosi
|
|
Ponad
|
do
|
|
|
|
85 528
|
18% minus kwota zmniejszająca podatek 556 zł
02 gr
|
|
85 528
|
|
14 839 zł 02 gr + 32% nadwyżki ponad 85 528 zł
|
* podstawa prawna: art. 27 ust. 1 ustawy.
-
19% podatek od dochodów z pozarolniczej działalności
gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej (wybór
tego sposobu opodatkowania następuje poprzez pisemne oświadczenie
złożone przez podatnika; dochodów opodatkowanych w ten sposób
nie łączy się z dochodami z innych źródeł) – art.
30c ustawy,
-
ryczałty; dochodów (przychodów), od których zgodnie z
przepisami art. 29, 30 i 30a ustawy pobiera się podatek w
formie ryczałtu nie łączy się z dochodami (przychodami) z
innych źródeł,
-
19% podatek od dochodów z kapitałów pieniężnych,
przykładowo z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub
pochodnych instrumentów finansowych (dochodów opodatkowanych
w ten sposób nie łączy się z dochodami z innych źródeł)
– art. 30b ustawy,
-
19% podatek od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia
nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8
lit.a)-c) ustawy nabytych po 31 grudnia 2006r. (jeżeli
nabycie nastąpiło do dnia 31 grudnia 2006 r. opodatkowanie
następuje według „starych” zasad – 10%
przychodu, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada
2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. Nr
217, poz. 1588 ze zm.).
Pobór podatku
Kwestię tę reguluje rozdział 7 ustawy. Podatek dochodowy od osób
fizycznych może być:
-
potrącany w trakcie roku podatkowego przez płatnika w formie
zaliczek (np. od dochodów ze stosunku pracy) lub podatku
zryczałtowanego (np. od przychodów z tytułu udziału w
zyskach osób prawnych),
-
uiszczany w trakcie roku podatkowego bezpośrednio przez
podatnika prowadzącego pozarolniczą działaność gospodarczą,
w formie zaliczek miesięcznych lub kwartalnych (mali i
rozpoczynający działalność), przy czym podatnicy mogą
wybrać uproszczoną formę opłacania zaliczek, na podstawie
danych za poprzedni rok lub lata podatkowe (art. 44 ust. 6b-6i
ustawy),
-
uiszczany przez podatnika przy rozliczeniu rocznym (np. od
alimentów [1]).
Zeznania podatkowe
Ustawa przewiduje (art. 45), iż po zakończeniu roku podatkowego
- w terminie do dnia 30 kwietnia roku następnego (zgodnie z art.
12 Ordynacji podatkowej, jeżeli ostatni dzień terminu przypada
na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień
terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od
pracy) - podatnicy podatku dochodowego są obowiązani składać
urzędom skarbowym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu
(poniesionej straty) w roku podatkowym.
Podatnicy składają następujące zeznania:
PIT-36 – składają podatnicy, którzy uzyskali przychody
(dochody) opodatkowane na ogólnych zasadach przy zastosowaniu
skali podatkowej i nie wypełniają zeznania PIT-37. Formularz ten
przede wszystkim składają podatnicy, którzy prowadzili
pozarolniczą działalność gospodarczą lub działy specjalne
produkcji rolnej opodatkowane według skali podatkowej, a także
uzyskali dochody z zagranicy,
PIT-36L – składają podatnicy, którzy prowadzili
pozarolniczą działalność gospodarczą lub działy specjalne
produkcji rolnej opodatkowane 19% podatkiem na zasadach określonych
w art. 30c ustawy. Formularz ten jest przeznaczony wyłącznie
dla podatników rozliczających się indywidualnie,
PIT-37 – składają podatnicy, którzy uzyskali
przychody, opodatkowane na ogólnych zasadach według skali
podatkowej, wyłącznie ze źródeł położonych na
terytorium RP, za pośrednictwem płatników, i nie prowadzili
pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej na ogólnych
zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej oraz działów
specjalnych produkcji rolnej. Obowiązek złożenia zeznania
nie dotyczy podatników, którym rocznego obliczenia podatku
dokonał płatnik,
PIT-38 – składają podatnicy, którzy uzyskali
przychody opodatkowane 19% podatkiem na zasadach określonych
w art. 30b ustawy (np. z odpłatnego zbycia papierów wartościowych),
PIT-39 – składają podatnicy, którzy uzyskali
dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
w roku podatkowym, nabytych po dniu 31 grudnia 2008 r.,
opodatkowane 19% podatkiem na zasadach określonych w art.
30e ustawy oraz zwolnione z opodatkowania na podstawie
art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy.
Podatnicy, na których ciąży obowiązek złożenia
zeznania, są obowiązani w terminie określonym dla złożenia
zeznania podatkowego wpłacić należny podatek lub różnicę
pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z
zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek, w tym również
sumą zaliczek pobranych przez płatników.
Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem
należnym za dany rok, chyba że właściwy organ
podatkowy lub organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której
określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia
zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, organ wyda
decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku
dochodowym.
Podatnicy, podlegający w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
podatkowemu, jeżeli osiągają dochody ze źródeł
przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej bez pośrednictwa płatników lub za pośrednictwem
płatników nie obowiązanych do dokonania rocznego
obliczenia podatku lub osiągnęli dochody określone w
art. 30b ustawy, jeżeli zamierzają opuścić terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu
przewidzianego dla złożenia zeznania podatkowego, są
obowiązani złożyć zeznanie za rok podatkowy urzędowi
skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy
w sprawach opodatkowania osób zagranicznych przed
opuszczeniem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z wyjątkiem
podatników, którzy wybrali sposób opodatkowania określony
w art. 6 ust. 3a, 4a lub art. 29 ust. 4 ustawy).
Ryczałt
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym
podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn.
zm.), zwana dalej „ustawą”, reguluje
opodatkowanie niektórych przychodów (dochodów) osiąganych
przez osoby fizyczne:
-
prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą,
-
osiągające przychody z tytułu umowy najmu,
podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o
podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są
zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności
gospodarczej,
-
będące osobami duchownymi.
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych
Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych
podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności
gospodarczej, w tym również, gdy działalność ta jest
prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych
oraz w formie spółki jawnej osób fizycznych.
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych mogą opłacać
podatnicy, którzy rozpoczną prowadzenie działalności i
wybiorą tę formę opodatkowania, a jeżeli ją już
prowadzili w poprzednim roku, jeżeli uzyskali przychody z
tej działalności w wysokości nieprzekraczającej równowartości
150.000 euro (na rok 2011 kwota 591.975 zł).
Stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
wynoszą:
-
20% przychodów osiąganych w zakresie wolnych zawodów,
-
17% przychodów ze świadczenia niektórych usług
niematerialnych m.in. pośrednictwa w handlu hurtowym,
hoteli, wynajmu samochodów osobowych,
-
8,5% od przychodów m.in. z działalności usługowej,
w tym od przychodów z działalności gastronomicznej
w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu
powyżej 1,5%; od przychodów z tytułu umowy najmu,
podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o
podobnym charakterze,
-
5,5% od przychodów m.in. z działalności wytwórczej,
robót budowlanych,
-
3,0% od przychodów m.in. z działalności usługowej
w zakresie handlu oraz z działalności
gastronomicznej, z wyjątkiem przychodów ze sprzedaży
napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu, z
odsetek od środków na rachunkach bankowych
utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością
gospodarczą.
Podstawę opodatkowania stanowi przychód bez
pomniejszania o koszty jego uzyskania.
Podatnicy korzystający z tej formy opodatkowania obowiązani
są do prowadzenia ewidencji przychodów odrębnie za każdy
rok podatkowy, do prowadzenia ewidencji wyposażenia, a
także wykazu środków trwałych oraz wartości
niematerialnych i prawnych.
Opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów
ewidencjonowanych nie stosuje się do podatników osiągających
w całości lub w części przychody m.in. z tytułu
prowadzenia aptek, działalności w zakresie kupna i
sprzedaży wartości dewizowych, działalności w zakresie
handlu częściami i akcesoriami do pojazdów
mechanicznych.
W zakresie rozliczeń oraz obowiązków sprawozdawczych
podatnicy obowiązani są:
-
w ciągu roku podatkowego co miesiąc obliczać
kwotę podatku i dokonywać jej wpłaty na rachunek urzędu
skarbowego właściwego wg miejsca zamieszkania podatnika
w terminie do 20 dnia następnego miesiąca, a za miesiąc
grudzień – w terminie złożenia zeznania;
Podatnicy mogą - pod
warunkami, o których mowa w art. 21 ust. 1b i 1c ustawy -
obliczać podatek i wpłacać go na rachunek urzędu
skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po
upływie kwartału, za który ryczałt ma być opłacony,
a za ostatni kwartał roku podatkowego – w terminie
złożenia zeznania;
-
złożyć w urzędzie skarbowym, właściwym według
miejsca zamieszkania, zeznanie o wysokości uzyskanego
przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego
ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - w terminie do
dnia 31 stycznia następnego roku (PIT 28). Zgodnie z art.
12 Ordynacji podatkowej, jeżeli ostatni dzień terminu
przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za
ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po
dniu lub dniach wolnych od pracy.
W pierwszej kolejności podatek ulega obniżeniu o kwotę
zapłaconej składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Karta podatkowa
Opodatkowanie w formie karty podatkowej następuje na
wniosek podatnika wyrażony w złożonej deklaracji PIT
16 i ma zastosowanie do podatników, których działalność
nie jest prowadzona poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
Wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty
podatkowej za dany rok podatkowy, podatnik składa właściwemu
naczelnikowi urzędu skarbowego nie później niż do
dnia 20 stycznia roku podatkowego, a jeżeli podatnik
rozpoczyna działalność w trakcie roku podatkowego
– przed rozpoczęciem działalności. Jeżeli do
dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił
likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał
wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że
prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej
formie. W przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności
gospodarczej w formie spółki cywilnej wniosek o zastosowanie
opodatkowania w formie karty podatkowej składa jeden ze
wspólników.
Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są
zwolnieni od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania
zeznań podatkowych oraz wpłacania zaliczek na podatek
dochodowy.
Stawki karty podatkowej określone są kwotowo i
podlegają corocznie podwyższeniu w stopniu odpowiadającym
wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług
konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów
roku poprzedzającego rok podatkowy w stosunku do tego
samego okresu roku ubiegłego.
Ich wysokość uzależniona jest m.in. od:
-
rodzaju i zakresu prowadzonej działalności,
-
liczby zatrudnionych pracowników,
-
liczby mieszkańców miejscowości, w której
prowadzona jest działalność gospodarcza.
Wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej
ustalana jest w drodze decyzji naczelnika urzędu
skarbowego odrębnie na każdy rok podatkowy.
Podatnik dokonuje wpłaty tego podatku co miesiąc
– do 7 dnia każdego miesiąca za miesiąc ubiegły,
a za grudzień do 28 grudnia roku podatkowego w wysokości
ustalonej w decyzji urzędu skarbowego.
W pierwszej kolejności podatek ulega obniżeniu o kwotę
zapłaconej składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów
osób duchownych
Podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów osób
duchownych opłacają osoby duchowne prawnie uznanych
wyznań, osiągające przychody z opłat otrzymywanych
w związku z pełnionymi funkcjami o charakterze
duszpasterskim.
Stawki ryczałtu zarówno od przychodów proboszczów,
jak i przychodów wikariuszy, określone są kwotowo w
załącznikach do ustawy. Ich wysokość uzależniona
jest od liczby mieszkańców parafii.
Wysokość ryczałtu ustalana jest w drodze decyzji
naczelnika urzędu skarbowego, właściwego według
miejsca wykonywania funkcji o charakterze
duszpasterskim, odrębnie na każdy rok podatkowy.
Ryczałt obniża się o kwotę zapłaconej składki na
ubezpieczenie zdrowotne.
Osoby duchowne opłacające ryczałt są zwolnione od
obowiązku składania zeznań podatkowych o wysokości
osiągniętego dochodu ze źródła przychodu objętego
ryczałtem.
[1])
na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 127 ustawy, wolne od
podatku dochodowego są alimenty:
a) na rzecz dzieci, które nie ukończyły
25 roku życia, oraz dzieci bez względu na wiek, które
zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymują zasiłek
(dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
b) na rzecz innych osób niż
wymienione w lit.a), otrzymane na podstawie wyroku sądu
lub ugody sądowej, do wysokości nieprzekraczającej
miesięcznie 700 zł,
|
MENU
